foodfanatisme

Column Colette de Volder – 14 maart 2018

Omdat ik in mijn werkende leven de nodige verantwoordelijkheid draag voor de culinaire inhoud van Allerhande, krijg ik op dagelijkse basis te maken met het fenomeen klantvraag. Een groot deel van die vragen heeft als strekking: ik heb bijzonder slecht gepresteerd in de keuken en nu is kerst voor altijd een trauma/heb ik geen vrienden meer/ligt mijn huwelijk op zijn reet. Vanzelfsprekend is de wanprestatie niet te wijten aan de keukenvaardigheden van de briefschrijver zelf, want die heeft immers precies gedaan wat in het recept stond, zo wordt ons verzekerd. Er kan dus maar één schuldige zijn aan deze toestand en dat is Allerhande. Uiteraard verwachten de boze brievenschrijvers dat hun leed wordt omgezet in klinkende munt.

Na wat heen en weer mailen met de gegriefde lezers komen we dan vaak tot een reconstructie van het keukendebacle. Er blijken soms toch wel wat receptuurinstructies voor verschillende interpretaties vatbaar. Zo is bijvoorbeeld vloeibare margarine niet hetzelfde als boter en is vissaus een Aziatische smaakmaker en niet iets uit een zakje van Knorr. Kennis die, zo lijkt me, goed van pas kan komen bij een stukje traumaverwerking/de opbouw van een nieuwe vriendenkring/een eventueel volgend huwelijk.

Een ander deel van de klantvragen is erop gericht om wat sturing te geven aan ‘s lands culinaire geweten. Zo krijgen we met grote regelmaat post van fanatieke vleeslozen die zich erover verbazen dat Allerhande nog steeds recepten publiceert met dode dieren. Een minuut of 5 later kan er dan gerust een mailtje op de digitale deurmat vallen waarin iemand bezorgd vraagt of we de trend om grote stukken vlees jaarrond op de barbecue te gooien wel op het netvlies hebben. Beide soorten zendelingen schrijven hun boodschap met een compromisloze doortastendheid die wordt gevoed door de kringen waarin ze zich bewegen alsmede de social media-bubbel die ze zelf hebben gecreëerd door een paar gerichte zoektermen op Google en volgkeuzes op Instagram.

Zo heb ik in de afgelopen 10 jaar de Nederlandse eetcultuur behoorlijk zien versplinteren. Eten is niet meer die belangrijke verbindende factor van weleer. Tegenwoordig zijn eetvoorkeuren een bron van diepe verdeeldheid en een uiting van individualiteit. Orthodoxe overtuigingen zijn blijkbaar ook op culinair gebied bon ton, al kan als verzachtende omstandigheid worden meegenomen dat veel mensen in de praktijk toch neigen naar parttime fundamentalisme. Want af en toe een dagje veganistisch geeft al recht tot meepraten, maar een bitterbal zo nu en dan blijft natuurlijk nog steeds onweerstaanbaar.

Allerhande doet ondertussen waar het al jaren in uitblinkt: meebuigen met de tijdgeest.

Tot een paar jaar geleden schreven we vrijwel uitsluitend receptuur voor Beppie, het blozende boegbeeld van de nationale culinaire identiteit, die graag een AGV’-tje eet, soms een pastaatje maar ook een potje sambal en een busje kerrie in de kast heeft staan. Ze heeft een heus eigen standbeeld op de stoep van het hoofdkantoor van AH, kan bogen op een roemrucht verleden, maar heeft behoorlijk aan aanhang ingeboet.

Grote gemene delers en gemiddelden blijken gewoon geen goede ingrediënten meer voor een recept. Dus publiceren we nu aan de lopende band de meest fantastische veganistische recepten, maar kunnen we tegelijkertijd ook lopen jubelen over een hele kip van de bbq die eerst 24 uur in de pekel heeft gebadderd.

Recepten schrijven voor de breedst mogelijke doelgroep is verschoven van het bedenken van recepten die iedereen gemiddeld lekker vindt naar het schrijven voor veel verschillende voorkeuren. Het maakt de dagelijkse invulling van de werkdag er in ieder geval een stuk spannender op. Niet in de laatste plaats omdat we ook steeds meer klantvragen krijgen met receptenverzoeken voor diverse culinaire geloofsovertuigingen. Meestal gevolgd door een ferme sneer dat we echt niet meer van deze tijd zijn zonder deze verzoeknummers. Wij proberen ondertussen al balancerend iedereen tevreden te houden. Tegelijkertijd weten we dat dat een onmogelijke opgave is. Maar ach, zo blijft er tenminste altijd iets om over te zeuren. Want als er niets meer te klagen valt, zaag je pas echt aan de poten van de Hollandse identiteit.

COLETTE De VOLDER


colette.de.volder@mpg.today

Ik ben inmiddels ruim 10 jaar culinair redacteur, waarvan zo’n 8 jaar voor Allerhande. De wereld van eten & drinken is ontzettend dynamisch en fantastisch om in te werken. Culinaire trends spotten en vervolgens kijken hoe je ze kunt omzetten naar voor klanten relevante content is mijn dagelijkse uitdaging, die ik heel graag aan ga. Ik werk in Amstelveen, maar woon met man en 2 dochters in Brabant. Zo houd ik ook de vinger aan de pols van wat er buiten de randstad gebeurt…

USA